"เด็กข้างเตียง กับคำพ่อสอน"
คุณทิพาภรณ์ เจียรวนนท์
ลูกสาวคนสุดท้องของ เจ้าสัวธนินท์ เจียรวนนท์
ประธานกรรมการและประธานคณะบริหารบริษัท เครือ เจริญโภคภัณฑ์
เทคนิค การสอนลูกของเจ้าสัวธนินท์ เจียรวนนท์ หรือท่านประธานของลูกๆ ที่บอกว่าเมื่อไหร่สวมบทท่านประธานก็จะดุ ต้องเตรียมข้อมูลให้พร้อมตอบอยู่เสมอ ถ้าตอบไม่ได้ก็ต้องทำตัวลีบๆ แล้วไปหาคำตอบมารายงานใหม่
แต่ถ้าเป็นบทบาทคุณพ่อ จะเป็นคุณพ่อใจดีที่คอยสอนและให้คำแนะนำที่ดีเสมอ คุณบีเล่าว่าตอนเด็กๆ คุณแม่เป็นคนที่สอนไม่ให้ดูถูกคน สอนให้อ่อนน้อมถ่อมตน อย่าง พี่เลี้ยงเราต้องยกมือไหว้หมด อาละวาดไม่ได้ ตีพี่เลี้ยงไม่ได้ ต้องให้ เกียรติคน คุณแม่บอกว่าคุณแม่มาจากฐานะยากจน เคยถูกคนอื่นดูถูก จะสอนเราเรื่องพวกนี้
ส่วนคุณพ่อสอนให้เรามองตัวเองตลอด เวลามีความผิดพลาด ก่อนที่จะมองคนอื่นให้มองตัวเอง ก่อน ตั้งแต่เด็กๆ มีหลายเรื่องที่คุณพ่อสอนและติดเป็นนิสัย ซึ่งมีประโยชน์มากๆ ตอนโต
ทุกคืนจะเป็นเด็กข้างเตียง ไปเกาะเตียงคุณพ่อเล่าโน่นเล่านี่ คุณพ่อจะสอนว่า ทุกวันตอนนั่งรถกลับจากโรงเรียน ให้คิดว่าวันนี้ไปพูดจาใจร้ายกับใครหรือเปล่า ทำตัวไม่ดีหรือเปล่า ไปทำตัวให้ใครเสียใจหรือเปล่า ก็มาเล่าให้คุณพ่อ ฟังว่าวันนี้เปิดกระโปรงเพื่อน หรือว่าเถียงคุณครู หรือไปช่วยคุณยายขายขนม ท่านเป็นคนที่ encourage ให้ทำเรื่องดีๆ ท่านก็จะชื่นชมถ้าเราไปทำเรื่อง ดีๆ พอเล่าเสร็จ ท่านจะเอาเรามากอด แล้วบอกว่า ฉลาดที่สุดเลย เก่งที่สุดเลย ทำให้เราที่ตัวเล็กๆ หัวใจคับตัว ทำให้เราคิดแต่จะทำความดี
หรือถ้าไปทำเรื่องไม่ดี ท่านก็จะสอนว่า พอ รู้ว่าเป็นความไม่ดี ให้คิดต่อว่าแล้วพรุ่งนี้จะไปแก้ตัวว่าอย่างไร จะปรับปรุงอย่างไร อย่างเช่นเปิดกระโปรงเพื่อน วันพรุ่งนี้ไปขอโทษ เอาขนมไปให้
ตอนแรกๆ ก็เริ่มจากการ analyse ตัวเองทุกวันว่า เราทำอะไรไม่ดี แต่พอเราได้รับคำชมเรื่องดีๆ เยอะๆ ความคิดก็เริ่มคิดที่จะทำความดีๆ ไปโรงเรียนก็พกดินสอไปเยอะๆ เผื่อใครลืมดินสอก็เอาไปให้เขา
นิสัยจากที่ถูกสอนให้เราได้วิเคราะห์ตัวเองทุกวัน เวลาเราตัดสินใจผิด หรือตัดสินใจเรื่องนี้ขาดทุนยับเยิน หรือบางทีใช้อารมณ์กับลูกน้อง กลุ้มใจ พอคิดถึงสิ่งที่เราถูกฝึกมา ก็จะเตือนตัวเองว่าอย่ากลุ้มใจนาน เอาคืนไม่ได้แล้ว คิดต่อว่าพรุ่งนี้จะไปแก้ปัญหาอย่างไร
การวิเคราะห์ตัวเองทุกวันให้อยู่กับความ เป็นจริง เป็นนิสัยที่เป็นประโยชน์มากๆ
อีกเรื่องที่คุณพ่อสอน คือ สอนให้เห็นข้อ ดีของคน วันหนึ่งมีผู้ใหญ่ท่านหนึ่งมาหาคุณพ่อ ตอนเด็กๆ เราจะรู้สึกว่าเพื่อนคนนี้ไม่ดีเราไม่คบ และผู้ใหญ่คนนี้มีพฤติกรรมบางอย่างที่เราไม่ชอบ แต่เราเดินผ่านคุณพ่อเห็นจะเรียกเรามาสวัสดี และจะชื่นชมเขาให้ฟังต่อหน้าเขา วันหนึ่งกล้ามาก ถามคุณพ่อว่าคนนี้ไม่เห็นดีเลย ทำไมคุณพ่อไปชมเขา แกล้งชมหรือเปล่า เหมือนไม่จริงใจหรือเปล่า ซึ่งตอนนั้นไปเรียนหนังสือที่อเมริกา แล้ว (ไปเรียนที่ อเมริกาตอนอายุ 14 ปี)
ท่านก็อธิบายให้ฟังว่าคนเราทุกคนมีทั้งข้อดีและข้อไม่ดี ท่านถามว่าสมมติมีเพื่อนที่ชอบนินทา ถามว่าบีจะคบไหม บีฟันธงว่าไม่คบ ท่านถามต่อว่าเพื่อนคนเดียวกันนี้เป็นคนใจอ่อน เห็นใครไม่สบาย ใครมีปัญหาไปช่วยเสมอ ถามว่าบีจะคบไหม ก็เริ่มลังเล แต่ก็ยืนยันว่าไม่คบ ท่านก็สอนว่า ต้องคบคนในเรื่องที่เขาดี ต้องรู้จักชื่นชมในสิ่งที่เขาดี ในเมื่อเขามีน้ำใจช่วยเหลือทุกคน เราต้องเห็นความดีตรงนี้ของเขา ขณะที่เรื่องไม่ดีของเขา ชอบนินทา ก็ต้องรู้จักคบเขา เรื่องอะไรที่ไม่อยากเล่าก็ไม่ต้องให้เขาฟัง หากเราไปเล่าให้ฟัง ถ้าเขาไปเล่าต่อก็ต้องเขกหัวตัวเอง
ท่านก็ยกตัวอย่างอีกว่าสมมติมีผู้ชายคนหนึ่ง เป็นขโมย บีก็บอกว่าไม่ดีแน่นอน และผู้ชายคนเดียวกันนี้กตัญญูมากๆ มีแม่ไม่สบาย ดูแลแม่ ป้อนข้าวป้อนน้ำ เงินที่ได้มาก็รักษาแม่ ถามว่าเป็นคนไม่ดีหรือเปล่า อันนี้เริ่มลังเล ท่านบอกว่า
ในมนุษย์ทุกคนมีข้อดีและไม่ดี เราต้องสามารถมองเห็นข้อดีของคน ข้อไม่ดีของคน
ท่านบอกว่าท่านชมคนท่านชมจากใจจริง หากเราไม่จริงใจกับคน ชมเขา 3 ครั้งเขา ก็รู้ เพราะมนุษย์มี sense เพราะฉะนั้น เราต้องชมในเรื่องที่เป็นจริง ท่านสอนว่ามนุษย์รู้ว่าตัวเองเก่ง ไม่เก่ง หรือถนัด ไม่ถนัดเรื่องอะไร เขาจะ sense ได้ เพราะฉะนั้นเราต้องรู้ว่าข้อดีของเขาคืออะไร ต้องหาให้ได้ และหากจะชมเขา เราต้องชื่นชมเขาอย่างจริงใจ
ท่านสอนว่าเรื่งความไม่ดีของคนอย่าไปพูด ความดีเหมือนผ้าขาว ดูง่าย แต่ความไม่ดีเหมือนสีดำ และถ้าเราไม่รู้จริง และไปว่าคน เท่าเป็นการทำร้ายเขา คือความไม่ดี ไม่ต้องพูด ให้รู้เพื่อระวัง และสอนไม่ให้อคติ คือท่านบอกว่ามนุษย์ทุกคนมีความไม่ดี อย่าไปโกรธ อย่าไปอคติ แต่ให้เราทำดีเป็นหลัก
ตอนไปเรียนที่อเมริกา ถูกฝรั่งแกล้ง เป็นเพื่อนผู้หญิงรุ่นเดียวกัน เขาดูถูกเราตลอด เป็นนักเรียนคนเดียวที่พูดภาษาอังกฤษไม่ได้ ถูกแกล้ง เอาหนังสือไปทิ้งบ้าง เดี๋ยวถูกขโมยกล่องดินสอบ้าง เดินชนบ้าง และผู้หญิงคนนี้ชอบทำหน้ารังเกียจเราบางทีก็มาด่าเราด้วย และเราไม่ชอบผู้หญิงคนนี้มาก
แต่ด้วยที่ศรัทธาคุณพ่อมาก ตอนแรกๆ ไม่ได้เชื่อคำสอน 100% แต่คิดว่าถ้าทุกคนมีความดี ผู้หญิงคนนี้มีความดีอะไร ก็เริ่มทำตัวเหมือนนักสืบอยู่หลายเดือน สะกดรอย พยายามหาข้อดีของเขา สังเกตว่าเขาไปทำอะไร เขามีข้อไม่ดี เช่นจีบผู้ชายหลายคน ชอบโดดเรียน แต่เราบังคับตัวเองว่าต้องหาข้อดีให้เจอ คิดว่าจะต้องไปรายงานคุณพ่อ สิ่งสุดท้ายที่เห็น ผู้หญิงคนนี้มีเพื่อนคนหนึ่ง ที่เดี๋ยวก็ร้องให้ เดี๋ยวก็มีเรื่องกับคนอื่น เป็นคนที่อ่อนแอมากๆ และผู้หญิงคนนี้รักเพื่อนมากๆ ต่อให้เรียนอยู่ก็โดดเรียน เดตกับผู้ชายอยู่ก็มาดูแลเพื่อนคนนี้ ทำให้เห็นข้อดีของเขา ถ้าหากให้เราโดดเรียนมาปลอบเพื่อน ถามตัวเองทำได้หรือเปล่า แต่สิ่งที่เขาทำให้เพื่อนเขา เราก็ชื่นชมเขา พอเริ่มเห็นข้อดีของเขาเราก็เริ่มๆ เปลี่ยนมุมมอง ไม่เกลียดเขา เราก็ไม่เป็นทุกข์
หลังจากนั้นฝึกตัวเอง เชื่อว่าทุกอย่างฝึก ได้หมด พอไม่ชอบขี้หน้าใคร ก็ต้องหาข้อดีให้เจอ ทำมาจนอายุ 24 ปี ประมาณ 10 ปีเต็ม ทำแบบไม่รู้ตัว จนมีวันหนึ่งเมื่อเรียนจบ นั่งคุยกับเพื่อน เล่าเรื่องนี้ให้เขาฟัง มีเพื่อน 2 คนเขาบอกว่าไม่จริง บอกว่าทุกคนจะต้องมีข้อดี เขาเริ่มโยนชื่อเพื่อนสมัยเรียนขึ้นมา เราก็สามารถตอบข้อดีได้หมด วันนั้นทำให้คิดว่าเรื่องนี้มีอยู่ในเราแล้ว 10 ปีที่ฝึกอย่างจริงจัง มันเห็นผล มันเป็นการชำระใจ บีดูแลใจตัวเองมากๆเลย พยายามไม่โกรธ ไม่เกลียดใคร พยายามไม่ให้ทุกข์ข้ามคืน ทบทวนทุกวันว่าทำอะไร
คุณพ่อสอนว่าเวลาคนมาว่าเรา มาด่าเรา จะไปโกรธเขาทำไม เพราะเวลาคนมาว่าเรา มีเหตุผลอยู่ 2 ข้อ 1.เขาคงเข้าใจผิด เขาจึงมาโกรธเรา ถ้าเข้าใจผิดเราก็หาทางไปชี้แจง จะไปโกรธตอบทำไม 2.เราต้องไปทำอะไรเขาจริงๆ ซึ่งเราอาจจะทำโดยไม่ตั้งใจ ท่านบอกว่าไปขอโทษเขาเสีย มานั่งโกรธเขาไม่ถูก
มีช่วงหนึ่งที่มีข่าวว่าท่านเยอะ ช่วงที่ทำโทรศัพท์ 3 ล้านเลขหมาย เคยถามท่านว่า ทำไมถึงมีคนว่ามากขนาดนี้ ตอนนั้นเรียนอยู่มหาวิทยาลัยปีสุดท้าย เพื่อนเอาหนังสือพิมพ์มาให้ดู เขียนด่าครอบครัว สาปแช่งว่าโกงกินประเทศชาติ ตอนนั้นเรียนจบ นัดกับเพื่อนว่าก่อนจบจะไปเที่ยวกัน ก็มีเพื่อนของเพื่อนอีกที ไม่รู้จักกัน เขาบอกว่าถ้าทริปนี้มีบีด้วยเขาไม่มา เขาไม่คบกับตระกูลนี้ที่โกงกินประเทศชาติ มันแย่มาก วันหนึ่งก็มาถามคุณพ่อว่าทำไมเขามาว่าเราขนาดนี้ คุณพ่อไม่พูดอะไรที่เป็นลบ ท่านบอกว่าเขาเข้าใจผิด เขาพยายามทำหน้าที่ของเขาคือรักษาผลประโยชน์ให้ประเทศชาติ และหลังจากนั้นเวลาที่บีอยู่ในกลุ่ม ซี.พี. หากมีใครว่าอะไรก็จะบอกว่าคุณพ่อบอกว่าอย่างนี้ ไม่ต้องไปโกรธเขา ไม่ต้องไปว่าเขา
คุณพ่อเป็น role model สิ่งที่อยากเหมือนคุณพ่อคืออยากทำงานได้เยอะ ช่วยเหลือคนได้เยอะ และมีความสุข คุณพ่อเป็นคนที่ไม่ทุกข์ งานหนักแค่ไหนไม่มีเรื่องเนกาทีฟ ไม่มีระบายอารมณ์ที่บ้าน ไม่เก็บความทุกข์มาใส่ใจ
Bottom of Form
นายธนินท์ เจียรวนนท์
เกิดเมื่อวันที่ 19 เมษายน พ.ศ. 2482 ที่ย่านเยาวราช กรุงเทพมหานคร (ชื่อภาษาจีน ก๊กมิ้น) เป็นบุตรชายคนที่ 5 ในบรรดาบุตรทั้ง 5 คนของ นายเอ็กชอ แซ่เจี๋ย ชาวจีนแต้จิ๋วอพยพ
นายธนินท์เริ่มทำงานเป็นครั้งแรกที่ร้านเจริญโภคภัณฑ์ เมื่ออายุได้ 19 ปี หลังจากสำเร็จการศึกษาด้านพาณิชยกรรมที่ฮ่องกง โดยทำงานในตำแหน่งแคชเชียร์ หลังจากนั้นได้โยกย้ายไปทำงานที่สหพันธ์สหกรณ์ค้าไข่แห่งประเทศไทย และบริษัทสหสามัคคีค้าสัตว์ จำกัด (ตามลำดับ)
จนเมื่ออายุ 25 ปี ได้กลับมาทำงานอีกครั้งที่เจริญโภคภัณฑ์ ปัจจุบันเป็นผู้บริหารระดับสูงของเครือเจริญโภคภัณฑ์ รับผิดชอบบริหารงานในตำแหน่งประธานกรรมการและประธานคณะผู้บริหาร เครือเจริญโภคภัณฑ์มีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักดีว่าเป็นบริษัทผลิตและจำหน่าย อาหารสัตว์ที่ใหญ่ที่สุดในโลก
นอกจากนี้เครือเจริญโภคภัณฑ์ยังได้รับการยอมรับว่าเป็นกลุ่มบริษัทชั้นนำของ ไทย มีกลุ่มธุรกิจในเครือฯรวม 10 กลุ่ม ประกอบด้วย กลุ่มธุรกิจเกษตรอุตสาหกรรมและอาหาร,กลุ่มธุรกิจเมล็ดพันธุ์ ปุ๋ยและเคมีเกษตร, กลุ่มธุรกิจการค้าระหว่างประเทศ, กลุ่มธุรกิจการตลาดและการจัดจำหน่าย, กลุ่มธุรกิจพลาสติก, กลุ่มธุรกิจพัฒนาที่ดินและอสังหาริมทรัพย์, กลุ่มธุรกิจโทรคมนาคม, กลุ่มธุรกิจยานยนต์และอุตสาหกรรมทั่วไป กลุ่มธุรกิจพืชครบวงจร และกลุ่มธุรกิจอาหารสัตว์เลี้ยง
หมายเหตุ อันดับมหาเศรษฐีโลกเมื่อ ปี 2008 โดยนิตยสารฟอร์บส์จัดให้นายธนินท์ เจียรวนนท์ เจ้าสัวซีพี รวยสุดเป็น อันดับที่ 897 ด้วยมูลค่าทรัพย์สิน 1,300 ล้านดอลลาร์สหรัฐ หรือประมาณ 41,000 ล้านบาท
วันเสาร์ที่ 28 สิงหาคม พ.ศ. 2553
วันศุกร์ที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2553
Daniel Bernoulli
Daniel Bernoulli
________________________________________
Born: 8 Feb 1700 in Groningen, Netherlands
Died: 17 March 1782 in Basel, Switzerland
________________________________________
เกิด: 8 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1700 ที่เมือง Groningen, Netherlands
เสียชีวิต: 17 มีนาคม ค.ศ. 1782 ที่เมือง Basel, Switzerland
Daniel Bernoulli was the son of Johann Bernoulli. He was born in Groningen while his father held the chair of mathematics there. His older brother was Nicolaus(II) Bernoulli and his uncle was Jacob Bernoulli so he was born into a family of leading mathematicians but also into a family where there was unfortunate rivalry, jealousy and bitterness.
Daniel Bernoulli เป็นบุตรของนาย Johann Bernoulli เขาเกิดในเมือง Groningen ในขณะที่พ่อของเขาเป็นหัวหน้าภาควิชาคณิตศาสตร์ พี่ชายของ Daniel ชื่อ Nicolaus (II) Bernoulli น้องชายของเขาชื่อ Johann(II) Bernoulli และลุงของเขาชื่อ Jacob Bernoulli ดังนั้น Daniel จึงเกิดมาในครอบครัวของนักคณิตศาสตร์ชั้นนำ แต่ว่าก็เป็นครอบครัวที่มีการชิงดีชิงเด่น อิจฉา และขมขื่น
When Daniel was five years old the family returned to their native city of Basel where Daniel's father filled the chair of mathematics left vacant on the death of his uncle Jacob Bernoulli. When Daniel was five years old his younger brother Johann(II) Bernoulli was born. All three sons would go on to study mathematics but this was not the course that Johann Bernoulli planned for Daniel.
Johann Bernoulli's father had tried to force Johann into a business career and he had resisted strongly. Rather strangely Johann Bernoulli now tried exactly the same with his own son Daniel. First however Daniel was sent to Basel University at the age of 13 to study philosophy and logic. He obtained his baccalaureate examinations in 1715 and went on to obtain his master's degree in 1716. Daniel, like his father, really wanted to study mathematics and during the time he studied philosophy at Basel, he was learning the methods of the calculus from his father and his older brother Nicolaus(II) Bernoulli.
บุตรชายทั้ง 3 ได้ถูกส่งให้เรียนคณิตศาสตร์ แต่นี่ไม่ใช่เส้นทางที่ Johann วางแผนไว้สำหรับ Daniel อย่างไรก็ตาม Daniel ได้ถูกส่งไปเรียนวิชาปรัชญาและตรรกวิทาเมื่ออายุ 13 และได้รับปริญญาตรีในปี ค.ศ. 1715 แล้วเรียนต่อจนได้รับปริญญาโทในปี ค.ศ. 1716 Daniel นั้นก็คล้าย ๆ พ่อของเขา ซึ่งอยากจะศึกษาคณิตศาสตร์จริง ๆ และระหว่างที่เขาเรียนปรัชญาที่ Basel เขาก็ได้เรียนวิธีการทางแคลคูลลัสจากคุณพ่อ และจากพี่ชาย, Nicolaus(II) Bernoulli
Johann was determined that Daniel should become a merchant and he tried to place him in an apprenticeship. However Daniel was as strongly opposed to this as his own father had been and soon Johann relented but certainly not as far as to let Daniel study mathematics. Johann declared that there was no money in mathematics and so he sent Daniel back to Basel University to study medicine. This Daniel did spending time studying medicine at Heidelberg in 1718 and Strasbourg in 1719. He returned to Basel in 1720 to complete his doctorate in medicine.
Johann ได้ตัดสินใจว่า Daniel ควรจะไปเป็นพ่อค้า และก็พยายามให้ Daniel ไปฝึกงาน อย่างไรก็ตาม Daniel ได้ต่อต้านแผนการนี่ของพ่อมาก และในไม่ช้าพ่อก็ยอมผ่อนผันแต่ก็ยังไม่ให้ Daniel เรียนคณิตศาสตร์อยู่ดี Johann กล่าวว่ามันไม่มีรายได้ที่ดีจากคณิตศาสตร์ แล้วคุณพ่อก็ส่ง Daniel กลับไปมหาวิทยาลัย Basel เพื่อที่จะเรียนวิชาแพทย์ จากตรงนี้ Daniel ก็ใช้ชีวิตเรียนแพทย์ศาสตร์ที่ Heidelberg ในปี 1718 และ Strasbourg ในปี 1717 เขากลับมายังเมือง Basel ในปี 1720 แล้วก็จบปริญญาเอก
By this stage Johann Bernoulli was prepared to teach his son more mathematics while he studied medicine and Daniel studied his father's theories of kinetic energy. What he learned on the conservation of energy from his father he applied to his medical studies and Daniel wrote his doctoral dissertation on the mechanics of breathing. So like his father Daniel had applied mathematical physics to medicine in order to obtain his medical doctorate.
โดยตอนที่เรียนแพทย์ พ่อ Daniel ได้สอนวิชาคณิตศาสตร์เพิ่มเติมให้ และ Daniel ก็ยังเรียนทฤษฎีพลังงานจลน์จากคุณพ่อด้วย และประยุกต์กฎการอนุรักษ์พลังงานที่ได้เรียนจากพ่อกับวิชาแพทย์ซึ่งทำเป็นวิทยานิพนธ์ระดับปริญญาเอก เกี่ยวกับกลศาสตร์ของการหายใจ ซึ่ง Daniel ได้ประยุกต์หลักคณิตศาสตร์ของฟิสิกส์กับแพทย์ศาสตร์เพื่อรับปริญญาเอกเช่นเดียวกันกับพ่อของเขา
Daniel wanted to embark on an academic career like his father so he applied for two chairs at Basel. His application for the chair of anatomy and botany was decided by drawing of lots and he was unlucky in this game of chance. The next chair to fall vacant at Basel that Daniel applied for was the chair of logic, but again the game of chance of the final selection by drawing of lots went against him. Having failed to obtain an academic post, Daniel went to Venice to study practical medicine.
Daniel ต้องการจะเริ่มอาชีพทางวิชาการเช่นเดียวกับพ่อของเขา เขาจึงสมัครสองตำแหน่งที่มหาวิทยาลัย คือตำแหน่งหัวหน้าภาควิชาสรีรวิทยาและพฤกษศาสตร์ กับ ตำแหน่งหัวหน้าภาควิชาตรรกศาสตร์แต่ไม่ได้รับเลือกโดยวิธีจับฉลากเพราะโชคไม่ดี ภายหลังไม่ได้รับเลือก Daniel เดินทางไปเมืองเวนิสเพื่อจากเรียนแพทย์เชิงปฏิบัติการต่อ
In Venice Daniel was severely ill and so was unable to carry out his intention of travelling to Padua to further his medical studies. However, while in Venice he worked on mathematics and his first mathematical work was published in 1724 when, with Goldbach's assistance, Mathematical exercises was published. This consisted of four separate parts being four topics that had attracted his interest while in Venice.
ที่เวนิส Daniel ได้ป่วยหนักและไม่สามารถบรรลุความตั้งใจที่จะเดินทางไปศึกษาแพทย์ต่อที่เมือง Padua อย่างไรก็ตามที่เวนิส เขาได้ทำงานด้านคณิตศาสตร์และมีผลงานทางคณิตศาสตร์เป็นครั้งแรก ซึ่งได้ออกตีพิมพ์ในปี 1724 ชื่อ “Mathematical exercises” ด้วยความช่วยเหลือของท่าน Goldbach งานพิมพ์นี้ประกอบด้วย 4 ส่วน มี 4 หัวข้อที่ดึงดูดความสนใจของเขาขณะอยู่ในเมืองเวนิส
The first part described the game of faro and is of little importance other than showing that Daniel was learning about probability at this time. The second part was on the flow of water from a hole in a container and discussed Newton's theories (which were incorrect). Daniel had not solved the problem of pressure by this time but again the work shows that his interest was moving in this direction. His medical work on the flow of blood and blood pressure also gave him an interest in fluid flow. The third part of Mathematical exercises was on the Riccati differential equation while the final part was on a geometry question concerning figures bounded by two arcs of a circle.
While in Venice, Daniel had also designed an hour glass to be used at sea so that the trickle of sand was constant even when the ship was rolling in heavy seas. He submitted his work on this to the Paris Academy and in 1725, the year he returned from Italy to Basel, he learnt that he had won the prize of the Paris Academy. Daniel had also attained fame through his work Mathematical exercises and on the strength of this he was invited to take up the chair of mathematics at St Petersburg. His brother Nicolaus(II) Bernoulli was also offered a chair of mathematics at St Petersburg so in late 1725 the two brothers travelled to St Petersburg.
Daniel ได้ส่งผลงานของเขาไปที่บัณฑิตยสภาแห่งกรุงปารีส และในปี 1725 ปีที่เขากลับจากอิตาลีมายังเมือง Basel เขาได้ทราบว่าตัวเองได้ชนะรางวัลที่เสนอไปยังบัณฑิตยสภา Daniel ยังได้รับชื่อเสียงจากผลงานของเขา (Mathematical exercises) และจากเกียรติศักดิ์นี้ เขาได้เชิญได้รับตำแหน่งหัวหน้าภาควิชาคณิตศาสตร์ที่ St Petersburg เช่นเดียวกันกับพี่ชาย ดังนั้นในปลายปี 1725 ทั้งสองจึงเดินทางไปที่นั่น
Within eight months of their taking up the appointments in St Petersburg Daniel's brother died of fever. Daniel was left, greatly saddened at the loss of his brother and also very unhappy with the harsh climate. He thought of returning to Basel and wrote to his father telling him how unhappy he was in St Petersburg. Johann Bernoulli was able to arrange for one of his best pupils, Leonard Euler, to go to St Petersburg to work with Daniel. Euler arrived in 1727 and this period in St Petersburg, which Daniel left in 1733, was to be his most productive time.
ต่อมาพี่ชายของ Daniel ได้เสียชีวิตลงด้วยไข้ ทำให้ Daniel เศร้าโศกเสียใจมากกับการสูญเสียพี่ชาย และก็ยังไม่มีความสุขกับอากาศที่เลวร้ายด้วย Johann Bernoulli จึงจัดลูกศิษย์ที่เยี่ยมของเขาคนหนึ่งคือ Leonard Euler ไปยัง St Petersburg เพื่อทำงานกับ Daniel
One of the topics which Daniel studied in St Petersburg was that of vibrating systems. As Straub writes in [1]:-
From 1728, Bernoulli and Euler dominated the mechanics of flexible and elastic bodies, in that year deriving the equilibrium curves for these bodies. ... Bernoulli determined the shape that a perfectly flexible thread assumes when acted upon by forces of which one component is vertical to the curve and the other is parallel to a given direction. Thus, in one stroke he derived the entire series of such curves as the velaria, lintearia, catenaria...
While in St Petersburg he made one of his most famous discoveries when he defined the simple nodes and the frequencies of oscillation of a system. He showed that the movements of strings of musical instruments are composed of an infinite number of harmonic vibrations all superimposed on the string.
ขณะอยู่ที่ St Petersburg เขาได้สร้างผลงานที่มีชื่อเสียงมากที่สุดผลงานหนึ่ง เมื่อเขาทำการนิยาม “simple nodes” และความถี่ต่าง ๆ ของการสั่นของระบบ เขาแสดงให้เห็นว่าการเคลื่อนไหวของสายเครื่องดนตรีต่างประกอบไปด้วยจำนวนของการสั่นสะเทือนเป็นอนันต์ซึ่งต่างวางซ้อนอยู่บนสาย
A second important work which Daniel produced while in St Petersburg was one on probability and political economy. Daniel makes the assumption that the moral value of the increase in a person's wealth is inversely proportional to the amount of that wealth. He then assigns probabilities to the various means that a person has to make money and deduces an expectation of increase in moral expectation. Daniel applied some of his deductions to insurance.
ผลงานสำคัญชิ้นที่สองที่ Daniel ทำสำเร็จขณะอยู่ใน St Petersburg คือเรื่องเกี่ยวกับความน่าจะเป็นและเศรษฐกิจการเมือง Daniel ได้ตั้งสมมติฐานว่า คุณค่าทางศีลธรรมของคนที่มีฐานะเพิ่มขึ้นนั้นจะแปลผกผันกับจำนวนเงินที่เขามี แล้วเขาก็กำหนดความน่าจะเป็นในวิธีที่หลากหลายว่าบุคคลหนึ่ง ๆ ต้องสร้างเงินและลดความคาดหวังที่จะเพิ่มความคาดหวังทางศีลธรรม Daniel ได้ประยุกต์ผลการอนุมานของเขากับการประกันภัย
Undoubtedly the most important work which Daniel Bernoulli did while in St Petersburg was his work on hydrodynamics. Even the term itself is based on the title of the work which he produced called Hydrodynamica and, before he left St Petersburg, Daniel left a draft copy of the book with a printer. However the work was not published until 1738 and although he revised it considerably between 1734 and 1738, it is more the presentation that he changed rather then the substance.
ไม่น่าสงสัยเลยว่าผลงานที่สำคัญที่สุดซึ่ง Daniel Bernoulli ได้ทำขณะอยู่ที่ St Petersburg คืองานเกี่ยวกับ Hydrodynamics แม้กระทั่งคำศัพท์ของมันเองก็อยู่บนพื้นฐานของหัวเรื่องผลงานซึ่งเขาทำขึ้นเรียกว่า Hydrodynamica และก่อนที่เขาจะออกจาก St Petersburg, Daniel ได้ทิ้งสำเนาของหนังสือกับที่พิมพ์ อย่างไรก็ตามงานที่ไม่ได้รับการตีพิมพ์จนกระทั่งปี 1738
This work contains for the first time the correct analysis of water flowing from a hole in a container. This was based on the principle of conservation of energy which he had studied with his father in 1720. Daniel also discussed pumps and other machines to raise water. One remarkable discovery appears in Chapter 10 of Hydrodynamica where Daniel discussed the basis for the kinetic theory of gases. He was able to give the basic laws for the theory of gases and gave, although not in full detail, the equation of state discovered by Van der Waals a century later.
เป็นครั้งแรกที่งานนี้ได้ใส่การวิเคราะห์อย่างถูกต้องของน้ำที่ไหลจากรูถังบรรจุ ซึ่งวางอยู่บนพื้นฐานของหลักกฎอนุรักษ์พลังงานซึ่ง Daniel ได้เรียนจากบิดาของเขาในปี 1720 Daniel ยังได้บรรยายเกี่ยวกับปั๊มน้ำและเครื่องมืออื่น ๆ ที่ยกระดับน้ำได้ งานค้นคว้าที่เป็นที่สนใจอีกอย่าง ได้ปรากฏในบทที่ 10 ในหนังสือ Hydrodynamica ซึ่ง Daniel ได้พูดเกี่ยวกับพื้นฐานทฤษฎีจลน์ของก๊าซ เขาสามารถให้กฎพื้นฐานสำหรับทฤษฎีนี้และได้ให้สมการแสดงสถานะซึ่งค้นพบในศตวรรษต่อมาโดย Van der Waals
Daniel Bernoulli was not happy in St Petersburg, despite the obvious scientific advantage of working with Euler. By 1731 he was applying for posts in Basel but probability seemed to work against him and he would lose out in the ballot for the post. The post was neither one in mathematics nor physics but Daniel preferred to return to Basel and give lectures on botany rather than remain in St Petersburg. By this time his younger brother Johann(II) Bernoulli was also with him in St Petersburg and they left St Petersburg in 1733, making visits to Danzig, Hamburg, Holland and Paris before returning to Basel in 1734.
Daniel Bernoulli submitted an entry for the Grand Prize of the Paris Academy for 1734 giving an application of his ideas to astronomy. This had unfortunate consequences since Daniel's father, Johann Bernoulli, also entered for the prize and their entries were declared joint winners of the Grand Prize. The result of this episode of the prize of the Paris Academy had unhappy consequences for Daniel. His father was furious to think that his son had been rated as his equal and this resulted in a breakdown in relationships between the two. The outcome was that Daniel found himself back in Basel but banned from his father's house. Whether this caused Daniel to become less interested in mathematics or whether it was the fact that his academic position was a non mathematical one, certainly Daniel never regained the vigour for mathematical research that he showed in St Petersburg.
Although Daniel had left St Petersburg, he began an immediate correspondence with Euler and the two exchanged many ideas on vibrating systems. Euler used his great analytic skills to put many of Daniel's physical insights into a rigorous mathematical form. Daniel continued to work on polishing his masterpiece Hydrodynamica for publication and added a chapter on the force of reaction of a jet of fluid and the force of a jet of water on an inclined plane. In this chapter, Chapter 13, he also discussed applications to the propulsion of ships.
ภายหลัง Daniel ได้ออกจาก St. Petersburg เขาเริ่มติดต่อกับ Euler ทางจดหมายทันที และเขาทั้งสองก็แลกเปลี่ยนความคิดหลายอย่างเกี่ยวกับระบบสั่นสะเทือน Euler ใช่ทักษะการวิเคราะห์ที่เยี่ยมมากในการนำความเข้าใจอย่างลึกซึ้งเชิงกายภาพของ Daniel มาจักระบบเป็นคณิตศาสตร์ที่มีแบบแผน Daniel เริ่มดำเนินงานชิ้นเอกต่อไปนั่นคือ Hydrodynamica สำหรับการตีพิมพ์และเพิ่มเติมเนื้อหาเกี่ยวกับแรงปฏิกิริยาของไอพ่นของไหลและแรงของไอพ่นของเหลวในระนาบเอียง
The 1737 prize of the Paris Academy also had a nautical theme, the best shape for a ship's anchor, and Daniel Bernoulli was again the joint winner of this prize, this time jointly with Poleni. Hydrodynamica was published in 1738 but, in the following year Johann Bernoulli published Hydraulica which is largely based on his son's work but Johann tried to make it look as if Daniel had based Hydrodynamica on Hydraulica by predating the date of publication on his book to 1732 instead of its real date which is probably 1739. This was a disgraceful attempt by Johann to gain credit for work which was not his and at the same time to discredit his own son and shows the depths to which the bad feeling between them had reached.
It is fair to say that there is no evidence that Daniel was in any way to blame for the breakdown of relationships with his father. Rather the reverse since there is evidence that he tried to mend the relationship with such acts as describing himself on the frontispiece of Hydrodynamica as 'Daniel Bernoulli, son of Johann'. Another sign that Daniel was not jealous of members of his own family in the way the Johann Bernoulli and Jacob Bernoulli had been is the fact that he did produce joint work with his younger brother Johann(II) Bernoulli.
Botany lectures were not what Daniel wanted and things became better for him in 1743 when he was able to exchange these for physiology lectures. In 1750, however, he was appointed to the chair of physics and taught physics at Basel for 26 years until 1776. He gave some remarkable physics lectures with experiments performed during the lectures. Based on experimental evidence he was able to conjecture certain laws which were not verified until many years later. Among these was Coulomb's law in electrostatics.
Daniel Bernoulli did produce other excellent scientific work during these many years back in Basel. In total he won the Grand Prize of the Paris Academy 10 times, for topics in astronomy and nautical topics. He won in 1740 (jointly with Euler) for work on Newton's theory of the tides; in 1743 and 1746 for essays on magnetism; in 1747 for a method to determine time at sea; in 1751 for an essay on ocean currents; in 1753 for the effects of forces on ships; and in 1757 for proposals to reduce the pitching and tossing of a ship in high seas.
Daniel ยังได้ทำผลงานทางวิทยาศาสตร์ที่เยี่ยมยอดอีกในช่วงที่อยู่ใน Basel โดยรวมแล้วเข้าได้ชนะรางวัลของ Paris Academy เป็นจำนวน 10 ครั้ง สำหรับหัวข้อดาราศาสตร์และการเดินเรือ เรื่องแม่เหล็กในปี 1743 และ 1746 การตัดสินใจเชิงเวลาบนทะเลในปี 1747 กระแสมหาสมุทรในปี 1751 ผลกระทบของแรงบนเรือในปี 1753 และการแกว่งของเรือในทะเลลึกในปี 1757
Another important aspect of Daniel Bernoulli's work that proved important in the development of mathematical physics was his acceptance of many of Newton's theories and his use of these together with the tolls coming from the more powerful calculus of Leibniz. Daniel worked on mechanics and again used the principle of conservation of energy which gave an integral of Newton's basic equations. He also studied the movement of bodies in a resisting medium using Newton's methods.
งานของ Daniel Bernoulli ที่สำคัญในแง่ของฟิสิกส์คณิตศาสตร์คือสามารถเป็นที่ยอมรับได้ในทฤษฎีของนิวตัน และการใช้สิ่งเหล่านี้พร้อมกับแคลคิวลัสของ Leibniz เขาได้ทำงานเกี่ยวกับกลศาสตร์ และอีกครั้งที่เขาได้ใช้หลักอนุรักษ์พลังงาน ซึ่งได้ให้สมการพื้นฐานแก่นิวตันอย่างมาก เขายังได้ศึกษาการเคลื่อนไหวของวัตถุในตัวกลางด้วยวิธีการของนิวตันอีกด้วย
He also continued to produce good work on the theory of oscillations and in a paper he gave a beautiful account of the oscillation of air in organ pipes. His strengths and weaknesses are summed up by Straub in [1]:-
Bernoulli's active and imaginative mind dealt with the most varied scientific areas. Such wide interests, however, often prevented him from carrying some of his projects to completion. It is especially unfortunate that he could not follow the rapid growth of mathematics that began with the introduction of partial differential equations into mathematical physics. Nevertheless he assured himself a permanent place in the history of science through his work and discoveries in hydrodynamics, his anticipation of the kinetic theory of gases, a novel method for calculating the value of an increase in assets, and the demonstration that the most common movement of a string in a musical instrument is composed of the superposition of an infinite number of harmonic vibrations...
เขายังได้ให้งานที่ดีต่อเกี่ยกับทฤษฎีการสั่น และในบทความ เขาได้ให้มูลเหตุที่สวยงามของการสั่นของท่อออแกนในอากาศ
จุดแข็งและจุดอ่อนเกี่ยวกับเขาได้ถูกรวบรวมโดย Straub ดังนี้
มันสมองที่ตื่นตัวและสร้างสรรค์ของ Bernoulli ได้เกี่ยวข้องกับวิชาทางวิทยาศาสตร์ในหลายด้าน อย่างไรก็ตามความสนใจที่กว้างของเขา มักจะป้องกันเขาจากการทำให้โครงการของเขาสำเร็จอย่างสมบูรณ์ โชคไม่ดีเลยโดยเฉพาะอย่างยิ่งเขาไม่สามารถติตามการเจริญเติบโตที่รวดเร็วของคณิตศาสตร์ที่เริ่มด้วยบทนำของ Partial differential equations ต่อ ฟิสิกส์คณิตศาสตร์ แต่แม้กระนั้นเขาได้ยืนตัวตัวเขาเองในประวัติศาสตร์ของวิทยาศาสตร์ผ่านทางผลงานและการค้นพบของเขาเกี่ยวกับ Hydrodynamics การคาดการณ์เกี่ยวกับทฤษฎีจลน์ของแก๊ซ การสาธิตว่าการเคลื่อนไหวของสายดนตรีในเครื่องดนตรีส่วนใหญ่นั้นประกอบด้วยการซ้อนทับการของการสั่นสะเทือนที่มีจำนวนนับไม่ถ้วน....
Daniel Bernoulli was much honoured in his own lifetime. He was elected to most of the leading scientific societies of his day including those in Bologna, St Petersburg, Berlin, Paris, London, Bern, Turin, Zurich and Mannheim.
Daniel Bernoulli ได้รับยกย่องตลอดชีวิตของเขา ท่านยังได้รับเลือกให้เป็นผู้นำทางวิทยาศาสตร์ในช่วงนั้น ซึ่งรวมที่ Bologna, St Petersburg, Berlin, Paris, London, Bern, Turin, Zurich and Mannheim
วันพฤหัสบดีที่ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2553
Prof. Dr. Stitaya Sririsinha
ศาสตราจารย์ ดร. สถิตย์ สิริสิงห
(Prof. Dr. Stitaya Sirisinha)
นักวิทยาศาสตร์ดีเด่น ประจำปีพุทธศักราช 2531
สาขาจุลชีววิทยา
ศาสตราจารย์ ดร. สถิตย์ สิริสิงห
(Prof. Dr. Stitaya Sirisinha)
นักวิทยาศาสตร์ดีเด่น ประจำปีพุทธศักราช 2531
สาขาจุลชีววิทยา
ศาสตราจารย์ ดร. สถิตย์ สิริสิงห นักวิจัยผู้บุกเบิกสาขาอิมมิวโนวิทยา* (อิวมิวโนวิทยา เป็นวิชาเกี่ยวกับระบบภูมิคุ้มกันของร่างกายและกลไกต่าง ๆ ของร่างกายที่ใช้ในการต่อต้านสิ่งแปลกปลอมทั้งจากภายนอกและภายในร่างกาย) ของประเทศไทยในยุคเริ่มแรก นับตั้งแต่ ปี พ.ศ. 2508 เป็นต้นมา และ เจ้าของรางวัลนักวิทยาศาสตร์ดีเด่นสาขาจุลชีววิทยา ประจำปี พ.ศ. 2531 ด้วยผลงาน "ระบบภูมิคุ้มกันบกพร่องอันเนื่องมาจากการขาดสารอาหาร" ศาสตราจารย์ ดร. สถิตย์ สิริสิงห พบว่าการขาดวิตามินเอในสารอาหาร ทำให้ภูมิคุ้มกันเฉพาะแห่งเสียไปเนื่องจากไม่สามารถแสดงออกได้ในลำไส้และเนื้อเยื่อต่าง ๆ และได้พัฒนาวิธีวินิจฉัยโรคเขตร้อนหลายอย่างด้วยวิธีการทางอิมมิวโนวิทยา โดยเฉพาะในเรื่องของโรคพยาธิใบไม้ตับและมะเร็งท่อน้ำดี ซึ่งเป็นโรคที่พบกันมากในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย ศาสตราจารย์ ดร. สถิตย์ สิริสิงห เป็นผู้ทรงคุณวุฒิ ที่มีผลงานดีเด่น ด้านวิทยาศาสตร์พื้นฐาน สาขาจุลชีววิทยา และเป็นผู้ที่สามารถผลิต ผลงานวิทยาศาสตร์พื้นฐาน ที่มีคุณภาพดีเด่นอย่างต่อเนื่อง โดยเฉพาะด้าน อิมมิวโนวิทยา จนสมควร เชิดชูเกียรติ ให้ประจักษ์โดยทั่วไป และเพื่อเป็นแบบอย่างให้ผู้อื่นเจริญรอยตาม
ศาสตราจารย์ ดร.สถิตย์ สิริสิงห อายุ 51 ปี เกิดที่กรุงเทพมหานคร เป็นบุตรคนโตของ ศาสตราจารย์พันโท ทันตแพทย์ สี สิริสิงห ทันตแพทย์ประจำพระองค์พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว และคุณหญิงอัมพร สิริสิงห สมรสกับ พญ.วลัยรัตน์ สิริสิงห มีบุตรธิดา 3 คน คือ พญ.ธิติยา รศ.ดร. ชาคริต และ นส. วิทิดา สิริสิงห ศาสตราจารย์ ดร.สถิตย์ สำเร็จการศึกษา ระดับประถมศึกษาจากโรงเรียนวัฒนาวิทยาลัย ระดับชั้นมัธยมศึกษาจากโรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัย และเตรียมอุดมศึกษาจากโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา เมื่อปี พ.ศ. 2496 ได้เข้าศึกษาใน จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และในปีเดียวกันนั่นเอง ได้ไปศึกษาต่อ ที่ประเทศสหรัฐอเมริกา และสำเร็จการศึกษา ระดับปริญญาตรี ได้รับปริญญาวิทยาศาสตรบัณฑิต เกียรตินิยม และอักษรศาสตรบัณฑิต เกียรตินิยม จากแจ็คสันวิลล์คอลเลจ เมื่อปี พ.ศ. 2500 ต่อจากนั้นได้เข้าศึกษา ในมหาวิทยาลัยอลาบาม่า และได้รับปริญญา วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาจุลชีววิทยา และปริญญาทันตแพทยศาสตรบัณฑิต เกียรตินิยม ในปี พ.ศ. 2504 และได้ศึกษาต่อที่ มหาวิทยาลัยโรเชสเตอร์ จนได้รับปริญญาวิทยาศาสตรดุษฎีบัณฑิต จุลชีววิทยา สาขาอิมมิวโนวิทยา ในปี พ.ศ. 2508
เมื่อสำเร็จการศึกษา ศาสตราจารย์ ดร. สถิตย์ สิริสิงห ได้เข้ารับราชการ เป็นอาจารย์ที่ คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ จนปี พ.ศ. 2510 จึงโอนเข้ารับราชการที่ คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล และในปี พ.ศ. 2513 ได้ไปปฏิบัติงาน หลังจบปริญญาเอก ที่มหาวิทยาลัยวอชิงตัน สหรัฐอเมริกา หลังจากนั้นได้กลับมารับราชการที่มหาวิทยาลัยมหิดลต่อ จนได้รับตำแหน่งทางวิชาการสูงขึ้นเป็นลำดับ จนได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ให้ดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ เมื่อปี พ.ศ. 2522 ศาสตราจารย์ ดร. สถิตย์ สิริสิงห ได้มุ่งมั่นศึกษา และวิจัยอย่างต่อเนื่องตลอดมา มีผลงานวิจัยดีเด่น ได้ตีพิมพ์ผลงานวิจัยในวารสารวิจัยชั้นนำ ระดับโลก ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2505 จนถึงปัจจุบันรวม 98 เรื่อง ได้รับทุนวิจัยจากสถาบัน และองค์การระหว่างประเทศ รวมทั้งองค์กรต่าง ๆ ของรัฐบาลไทย จนมีชื่อเสียงเป็นที่ยอมรับ และได้รับเชิญให้อยู่ในคณะบรรณาธิการ ของวารสารของสมาคม และวารสารวิจัย ทั้งระดับประเทศ และระดับนานาชาติ และรับเชิญเป็นผู้เชี่ยวชาญ และอยู่ในกลุ่มที่ปรึกษา ทางอิมมิวโนวิทยา ขององค์การอนามัยโลก ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2526 จนถึงปัจจุบัน
ผลงานวิจัยโดยสรุปที่สำคัญของ ศาสตราจารย์ ดร. สถิตย์ สิริสิงห ได้แก่ ผลการศึกษาระบบภูมิต้านทาน ทั้งในคนและสัตว์ ทดลองความผิดปรกติของภูมิต้านทานในคน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในเด็กขาดสารอาหาร การวิจัยเกี่ยวกับระบบภูมิคุ้มกันเฉพาะแหล่ง และโครงสร้างของ อิมมิวโนโกลบูลิน การวิจัยเรื่องอิมมิวโนวิทยาของโรคพยาธิบางชนิดโดยใช้สัตว์ทดลอง เป็นต้น ผลงานวิจัยเหล่านี้ ก่อให้เกิดความเข้าใจ ระบบภูมิต้านทานในคน ที่พยาธิสภาพผิดปรกติ อันเป็นประโยชน์อย่างยิ่ง ในการป้องกันและวินิจฉัยโรค ที่เกิดขึ้น ศาสตราจารย์ ดร. สถิตย์ สิริสิงห เป็นนักวิจัยที่มุมานะ อดทน ได้อุทิศเวลาให้กับงานวิจัย อย่างต่อเนื่องมาโดยตลอด แม้ในช่วงระยะเวลา ที่ต้องปฏิบัติหน้าที่ ทางด้านงานบริหารสำคัญระดับ รองอธิการบดี ก็ยังสามารถผลิตผลงานวิจัยที่ดี ได้อย่างสม่ำเสมอ อันเป็นคุณสมบัติที่หาได้ไม่ง่าย ในนักวิจัยทั่วไป นอกจากเป็นนักวิจัยที่ดีแล้ว ศาสตราจารย์ ดร. สถิตย์ สิริสิงห ยังได้รับการยอมรับว่า เป็นนักบริหาร ที่เคารพในหลักวิชา หลักของเหตุผล และมีความเชื่อมั่นในตนเองสูง เป็นครูที่เป็นที่เคารพรักของศิษย์ ระดับปริญญาตรี โท เอก มากมาย ทั้งภายในประเทศ และต่างประเทศ โดยเหตุที่ ศาสตราจารย์ ดร. สถิตย์ สิริสิงห เป็นผู้เพียบพร้อมด้วย คุณวุฒิ และคุณธรรมดังกล่าว คณะกรรมการรางวัลนักวิทยาศาสตร์ดีเด่น จึงมีมติเป็นเอกฉันท์ ยกย่อง ศาสตราจารย์ ดร. สถิตย์ สิริสิงห เป็นนักวิทยาศาสตร์ดีเด่น สาขาจุลชีววิทยา พุทธศักราช 2531
ประวัติทางด้านการศึกษา สำเร็จการศึกษาระดับประถมศึกษา มัธยมศึกษา และเตรียมอุดมศึกษา จากโรงเรียนวัฒนาวิทยาลัย โรงเรียนกรุงเทพคริสเตียน และโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ตามลำดับ เมื่อปี พ.ศ. 2496 สอบเข้าจุฬาฯ ตั้งใจจะเรียนแพทย์ แต่เรียนได้ 2 เดือน ก็เปลี่ยนความตั้งใจไปศึกษาต่อยังสหรัฐอเมริกา เมื่ออายุเพียง 15 ปี โดยมีชื่อเรียกขานแบบอเมริกันระหว่างที่พำนักอยู่กับครอบครัว Volker ว่า "Steve Sirisinha" สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี พร้อมกัน 2 ปริญญา คือ วิทยาศาสตรบัณฑิต (เกียรตินิยม) และอักษรศาสตรบัณฑิต (เกียรตินิยม) จากแจ็คสันวิลล์คอลเลจ เมื่อปี พ.ศ. 2500 ต่อจากนั้น ได้เข้าศึกษาในมหาวิทยาลัยอลาบามา และได้รับปริญญาวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาจุลชีววิทยา และปริญญาทันตแพทยศาสตรบัณฑิต (เกียรตินิยม) ในปพ.ศ. 2504 และศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยโรเชสเตอร์ จนได้รับปริญญาวิทยาศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาจุลชีววิทยา (อิมมิวโนวิทยา) ในปี พ.ศ. 2508
พ.ศ. 2496-2500 - ปริญญาตรี B.A. (Honors), Jacksonville State University, USA
พ.ศ. 2496-2500 - ปริญญาตรี B.S. (Honors), Jacksonville State University, USA
พ.ศ. 2500-2504 - ปริญญาโท M.S., University of Alabama, USA
พ.ศ. 2500-2504 - ปริญญาเอก D.M.D. (Honors), University of Alabama, USA
พ.ศ. 2504-2508 - ปริญญาเอก Ph.D., University of Rochester, USA
พ.ศ. 2513 - Post-doctoral, Washington University, USA
ประวัติทางด้านการทำงาน
ตำแหน่งทางด้านวิชาการ
พ.ศ. 2508-2509 - อาจารย์โท ภาควิชาบักเตรีวิทยา คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ (มหาวิทยาลัยมหิดล ในปัจจุบัน)
พ.ศ. 2509-2510 - อาจารย์เอก ภาควิชาบักเตรีวิทยา คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ (มหาวิทยาลัยมหิดล ในปัจจุบัน)
พ.ศ. 2510-2517 - อาจารย์เอก ภาควิชาจุลชีววิทยา คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
พ.ศ. 2517-2519 - ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ภาควิชาจุลชีววิทยา คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
พ.ศ. 2519-2522 - รองศาสตราจารย์ ภาควิชาจุลชีววิทยา คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
พ.ศ. 2522-2527 - ศาสตราจารย์ ภาควิชาจุลชีววิทยา คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
พ.ศ. 2527-2541 - ศาสตราจารย์ผู้เชี่ยวชาญ ระดับ 11 ภาควิชาจุลชีววิทยา คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
ตำแหน่งทางด้านบริหาร
พ.ศ. 2515-2519 - รองคณบดี คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
พ.ศ. 2519 - คณบดี คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
พ.ศ. 2522-2529 - รองอธิการบดีฝ่ายวิชาการ มหาวิทยาลัยมหิดล
พ.ศ. 2530-2534 - หัวหน้าภาควิชาจุลชีววิทยา คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
พ.ศ. 2531-2545 - หัวหน้าห้องปฏิบัติการอิมมิวโนวิทยา สถาบันวิจัยจุฬาภรณ์
ตำแหน่งพิเศษอื่นๆ ที่สำคัญ
พ.ศ. 2510-ปัจจุบัน - อาจารย์พิเศษของมหาวิทยาลัยและสถาบันต่างๆ เช่น มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และสถาบันโรคผิวหนัง
พ.ศ. 2519-2526 - อนุกรรมการคัดเลือกนักวิจัยโครงการแลกเปลี่ยน NIH Forgaty คณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ
พ.ศ. 2522-2526 - ประธาน/กรรมการวิชาการมหาวิทยาลัยมหิดล
พ.ศ. 2523-2526 - กรรมการสภามหาวิทยาลัยมหิดล
พ.ศ. 2530-2534 - กรรมการบริหาร คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
พ.ศ. 2531 - คณะผู้เชี่ยวชาญแห่งชาติ เรื่อง “โรคพยาธิใบไม้ตับ” กระทรวงสาธารณสุข
พ.ศ. 2531-2537 - กรรมการ/เลขานุการ คณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ สาขาวิทยาศาสตร์การแพทย์
พ.ศ. 2535-2538 - ประธานกรรมการแผนกทันตแพทย์ศาสตร์ มูลนิธิอานันทมหิดล
พ.ศ. 2536-2543 - กรรมการจัดตั้งและรองประธาน “Federation of Immunological Societies of Asia-Oceania” (FIMSA)
พ.ศ. 2544-ปัจจุบัน - กรรมการประจำ คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
พ.ศ. 2549 - กรรมการจัดตั้งราชวิทยาลัยทันตแพทย์แห่งประเทศไทย
- กรรมการรางวัลมหาวิทยาลัยมหิดล
- กรรมการบริหารการวิจัยมหาวิทยาลัยมหิดล
- คณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ
- อนุกรรมการประเมินนักวิจัยที่ได้รับการเสนอชื่อเป็นนักวิจัยดีเด่นแห่งชาติ กลุ่มสาขาวิทยาศาสตร์การแพทย์ คณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ
- อนุกรรมการประเมินผลงานคิดค้นหรือสิ่งประดิษฐ์ที่เสนอขอรับรางวัลผลงานคิดค้นหรือสิ่งประดิษฐ์ซึ่งเป็นประโยชน์แก่ประเทศชาติ กลุ่มสาขาวิทยาศาสตร์การแพทย์ คณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ
- อนุกรรมการประเมินผลงานวิจัยที่เสนอขอรับรางวัลผลงานวิจัยดีเยี่ยม สาขาวิทยาศาสตร์การแพทย์
- อนุกรรมการ วิสามัญเพื่อทำหน้าที่ประเมินผลงานทางวิชาการ สาขาวิชาจุลชีววิทยาและอิมมิวโนโลยี ของทบวงมหาวิทยาลัย
- กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิคณะกรรมการผู้บริหารองค์กรผู้บริหารคณะทันตแพทยศาสตร์แห่งประเทศไทย
- ผู้ทรงคุณวุฒิประเมินผลงานทางวิชาการให้สถาบันต่างๆ เช่น มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ มหาวิทยาลัยขอนแก่น มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ และองค์กรต่าง ๆ เช่น สกว. สวทช. กรรมการวิจัยแห่งชาติ
- ตำแหน่งในสมาคมและองค์กรระดับนานาชาติ WHO Temporary Advisor
- กรรมการ Technical Adhoc Committee for Bacterial Vaccine
พ.ศ. 2521 - WHO Short-term Consultant in Microbiology to Sri Lanka
พ.ศ. 2524 - Member of WHO Workshop “The Immunity of Mucosal Membrane”
พ.ศ. 2526-ปัจจุบัน - WHO Expert Advisory Panel on Immunology
พ.ศ. 2541-2547 - กรรมการผู้บริหาร (Councilor) ของ “International Union of Immunological Societies (IUIS)
พ.ศ. 2543-2547 - President of Federation of Immunological Societies of Asia-Oceaniae
บรรณาธิการ/คณะบรรณาธิการ/ที่ปรึกษาวารสารวิชาการ
Asian-Pacific Journal of Allergy and Immunology
Medical Progress
Journal of Science Society of Thailand
Journal of Medical Association of Thailand
Thai Journal of Oral and Maxillofacial Surgery
สมาชิก/กรรมการบริหารสมาคมวิชาชีพต่างๆ
American Society of Microbiologists
Soceity for Experimental Biology and Medicine
American Society for the Advancement of Science
Allergy and Immunology Society of Thailand
Dental Association of Thailand
Science Society of Thailand
Founding Member of “Federation of Immunological Societies of Asia-Oceania” (FIMSA) 1992 Vice President and Councilor member of FIMSA
Councilor member of “International Union of Immunological societies” (IUIS)
Sigma XI
สมาคมนักจุลชีววิทยาแห่งประเทศไทย
เกียรติคุณและรางวัล
พ.ศ. 2500 - ได้รับการคัดเลือกเป็น Who’s Who Among Students in American Universities and Colleges
พ.ศ. 2518 - ได้รับพระราชทานรางวัลมหาวิทยาลัยมหิดล สาขาการวิจัย
พ.ศ. 2504 - สมาชิก Omicron Kappa Upsilon (Honorary Dental Society, USA)
พ.ศ. 2531 - รางวัลนักวิทยาศาสตร์ดีเด่น สาขาจุลชีววิทยา ของมูลนิธิส่งเสริมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีในพระบรมราชูปถัมภ์
พ.ศ. 2541 - ได้รับการคัดเลือกเป็น Who’s who in the World
พ.ศ. 2542 - ศาสตราจารย์เกียรติคุณ มหาวิทยาลัยมหิดล
ปริญญากิตติมศักดิ์
พ.ศ. 2545 - วิทยาศาสตรดุษฎีบัณฑิต มหาวิทยาลัยขอนแก่น
พ.ศ. 2547 - ทันตแพทยศาสตรดุษฎีบัณฑิต มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
พ.ศ. 2549 - ทันตแพทยศาสตรดุษฎีบัณฑิต มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
เครื่องราชอิสริยาภรณ์
พ.ศ. 2524 - ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)
พ.ศ. 2528 - ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
พ.ศ. 2530 - มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2535 - มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2522 - ตติยจุลจอมเกล้า (ต.จ.)
พ.ศ. 2538 - เหรียญจักพรรดิ์มาลา (ร.จ.พ.)
พ.ศ. 2542 - เหรียญดุษฎีมาลา เข็มศิลปวิทยา
ผลงานวิชาการ
มีผลงานวิจัยและบทความทางวิชาการตีพิมพ์ในวารสารวิชาการระดับนานาชาติ ระดับภูมิภาค และระดับประเทศ และบทความในตำราต่างๆ รวมประมาณ 193 เรื่อง หลังเกษียนอายุราชการ มีงานตีพิมพ์ประมาณ 50 เรื่อง โดยเป็นผลงานวิจัยเกี่ยวกับการศึกษาระบบภูมิต้านทานทั้งในคนและสัตว์ทดลอง ความผิดปรกติของภูมิต้านทานในคน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเด็กขาดสารอาหาร การวิจัยเกี่ยวกับระบบภูมิคุ้มกันเฉพาะแหล่ง และโครงสร้างของอิมมิวโนโกลบูลิน การวิจัยเกี่ยวกับ วิทยาภูมิกันและชีวโมเลกุลของโรคติดเชื้อต่างๆ ที่เกิดขึ้นในประเทศไทยและประเทศแถบเอเซีย เช่นโรคพยาธิบางชนิด ได้แก่ พยาธิใบไม้ในตับ (Opisthorchis vierrini) พยาธิตัวจี๊ด (Gnathostoma spinigerum) และ พยาธิตัวกลม (Angiostrongylus cantonensis) โรคที่เกิดจากเชื้อแบคทีเรีย เช่นโรค Melioidosis ที่เกิดจากเชื้อ Burkholderia pseudomallei โรคที่เกิดจากเชื้อรา Penicillium marneffei เป็นต้น ผลงานวิจัยเหล่านี้ ก่อให้เกิดความเข้าใจระบบภูมิต้านทานในคนที่พยาธิสภาพผิดปรกติ อันเป็นประโยชน์อย่างยิ่งในการป้องกันและวินิจฉัยโรคดังกล่าว
ศาสตราจารย์ ดร. สถิตย์ สิริสิงห นักวิจัยผู้บุกเบิกสาขาอิมมิวโนวิทยา* (อิวมิวโนวิทยา เป็นวิชาเกี่ยวกับระบบภูมิคุ้มกันของร่างกายและกลไกต่าง ๆ ของร่างกายที่ใช้ในการต่อต้านสิ่งแปลกปลอมทั้งจากภายนอกและภายในร่างกาย) ของประเทศไทยในยุคเริ่มแรก นับตั้งแต่ ปี พ.ศ. 2508 เป็นต้นมา และ เจ้าของรางวัลนักวิทยาศาสตร์ดีเด่นสาขาจุลชีววิทยา ประจำปี พ.ศ. 2531 ด้วยผลงาน "ระบบภูมิคุ้มกันบกพร่องอันเนื่องมาจากการขาดสารอาหาร" ศาสตราจารย์ ดร. สถิตย์ สิริสิงห พบว่าการขาดวิตามินเอในสารอาหาร ทำให้ภูมิคุ้มกันเฉพาะแห่งเสียไปเนื่องจากไม่สามารถแสดงออกได้ในลำไส้และเนื้อเยื่อต่าง ๆ และได้พัฒนาวิธีวินิจฉัยโรคเขตร้อนหลายอย่างด้วยวิธีการทางอิมมิวโนวิทยา โดยเฉพาะในเรื่องของโรคพยาธิใบไม้ตับและมะเร็งท่อน้ำดี ซึ่งเป็นโรคที่พบกันมากในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย ศาสตราจารย์ ดร. สถิตย์ สิริสิงห เป็นผู้ทรงคุณวุฒิ ที่มีผลงานดีเด่น ด้านวิทยาศาสตร์พื้นฐาน สาขาจุลชีววิทยา และเป็นผู้ที่สามารถผลิต ผลงานวิทยาศาสตร์พื้นฐาน ที่มีคุณภาพดีเด่นอย่างต่อเนื่อง โดยเฉพาะด้าน อิมมิวโนวิทยา จนสมควร เชิดชูเกียรติ ให้ประจักษ์โดยทั่วไป และเพื่อเป็นแบบอย่างให้ผู้อื่นเจริญรอยตาม
ศาสตราจารย์ ดร.สถิตย์ สิริสิงห อายุ 51 ปี เกิดที่กรุงเทพมหานคร เป็นบุตรคนโตของ ศาสตราจารย์พันโท ทันตแพทย์ สี สิริสิงห ทันตแพทย์ประจำพระองค์พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว และคุณหญิงอัมพร สิริสิงห สมรสกับ พญ.วลัยรัตน์ สิริสิงห มีบุตรธิดา 3 คน คือ พญ.ธิติยา รศ.ดร. ชาคริต และ นส. วิทิดา สิริสิงห ศาสตราจารย์ ดร.สถิตย์ สำเร็จการศึกษา ระดับประถมศึกษาจากโรงเรียนวัฒนาวิทยาลัย ระดับชั้นมัธยมศึกษาจากโรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัย และเตรียมอุดมศึกษาจากโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา เมื่อปี พ.ศ. 2496 ได้เข้าศึกษาใน จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และในปีเดียวกันนั่นเอง ได้ไปศึกษาต่อ ที่ประเทศสหรัฐอเมริกา และสำเร็จการศึกษา ระดับปริญญาตรี ได้รับปริญญาวิทยาศาสตรบัณฑิต เกียรตินิยม และอักษรศาสตรบัณฑิต เกียรตินิยม จากแจ็คสันวิลล์คอลเลจ เมื่อปี พ.ศ. 2500 ต่อจากนั้นได้เข้าศึกษา ในมหาวิทยาลัยอลาบาม่า และได้รับปริญญา วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาจุลชีววิทยา และปริญญาทันตแพทยศาสตรบัณฑิต เกียรตินิยม ในปี พ.ศ. 2504 และได้ศึกษาต่อที่ มหาวิทยาลัยโรเชสเตอร์ จนได้รับปริญญาวิทยาศาสตรดุษฎีบัณฑิต จุลชีววิทยา สาขาอิมมิวโนวิทยา ในปี พ.ศ. 2508
เมื่อสำเร็จการศึกษา ศาสตราจารย์ ดร. สถิตย์ สิริสิงห ได้เข้ารับราชการ เป็นอาจารย์ที่ คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ จนปี พ.ศ. 2510 จึงโอนเข้ารับราชการที่ คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล และในปี พ.ศ. 2513 ได้ไปปฏิบัติงาน หลังจบปริญญาเอก ที่มหาวิทยาลัยวอชิงตัน สหรัฐอเมริกา หลังจากนั้นได้กลับมารับราชการที่มหาวิทยาลัยมหิดลต่อ จนได้รับตำแหน่งทางวิชาการสูงขึ้นเป็นลำดับ จนได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ให้ดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ เมื่อปี พ.ศ. 2522 ศาสตราจารย์ ดร. สถิตย์ สิริสิงห ได้มุ่งมั่นศึกษา และวิจัยอย่างต่อเนื่องตลอดมา มีผลงานวิจัยดีเด่น ได้ตีพิมพ์ผลงานวิจัยในวารสารวิจัยชั้นนำ ระดับโลก ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2505 จนถึงปัจจุบันรวม 98 เรื่อง ได้รับทุนวิจัยจากสถาบัน และองค์การระหว่างประเทศ รวมทั้งองค์กรต่าง ๆ ของรัฐบาลไทย จนมีชื่อเสียงเป็นที่ยอมรับ และได้รับเชิญให้อยู่ในคณะบรรณาธิการ ของวารสารของสมาคม และวารสารวิจัย ทั้งระดับประเทศ และระดับนานาชาติ และรับเชิญเป็นผู้เชี่ยวชาญ และอยู่ในกลุ่มที่ปรึกษา ทางอิมมิวโนวิทยา ขององค์การอนามัยโลก ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2526 จนถึงปัจจุบัน
ผลงานวิจัยโดยสรุปที่สำคัญของ ศาสตราจารย์ ดร. สถิตย์ สิริสิงห ได้แก่ ผลการศึกษาระบบภูมิต้านทาน ทั้งในคนและสัตว์ ทดลองความผิดปรกติของภูมิต้านทานในคน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในเด็กขาดสารอาหาร การวิจัยเกี่ยวกับระบบภูมิคุ้มกันเฉพาะแหล่ง และโครงสร้างของ อิมมิวโนโกลบูลิน การวิจัยเรื่องอิมมิวโนวิทยาของโรคพยาธิบางชนิดโดยใช้สัตว์ทดลอง เป็นต้น ผลงานวิจัยเหล่านี้ ก่อให้เกิดความเข้าใจ ระบบภูมิต้านทานในคน ที่พยาธิสภาพผิดปรกติ อันเป็นประโยชน์อย่างยิ่ง ในการป้องกันและวินิจฉัยโรค ที่เกิดขึ้น ศาสตราจารย์ ดร. สถิตย์ สิริสิงห เป็นนักวิจัยที่มุมานะ อดทน ได้อุทิศเวลาให้กับงานวิจัย อย่างต่อเนื่องมาโดยตลอด แม้ในช่วงระยะเวลา ที่ต้องปฏิบัติหน้าที่ ทางด้านงานบริหารสำคัญระดับ รองอธิการบดี ก็ยังสามารถผลิตผลงานวิจัยที่ดี ได้อย่างสม่ำเสมอ อันเป็นคุณสมบัติที่หาได้ไม่ง่าย ในนักวิจัยทั่วไป นอกจากเป็นนักวิจัยที่ดีแล้ว ศาสตราจารย์ ดร. สถิตย์ สิริสิงห ยังได้รับการยอมรับว่า เป็นนักบริหาร ที่เคารพในหลักวิชา หลักของเหตุผล และมีความเชื่อมั่นในตนเองสูง เป็นครูที่เป็นที่เคารพรักของศิษย์ ระดับปริญญาตรี โท เอก มากมาย ทั้งภายในประเทศ และต่างประเทศ โดยเหตุที่ ศาสตราจารย์ ดร. สถิตย์ สิริสิงห เป็นผู้เพียบพร้อมด้วย คุณวุฒิ และคุณธรรมดังกล่าว คณะกรรมการรางวัลนักวิทยาศาสตร์ดีเด่น จึงมีมติเป็นเอกฉันท์ ยกย่อง ศาสตราจารย์ ดร. สถิตย์ สิริสิงห เป็นนักวิทยาศาสตร์ดีเด่น สาขาจุลชีววิทยา พุทธศักราช 2531
ประวัติทางด้านการศึกษา สำเร็จการศึกษาระดับประถมศึกษา มัธยมศึกษา และเตรียมอุดมศึกษา จากโรงเรียนวัฒนาวิทยาลัย โรงเรียนกรุงเทพคริสเตียน และโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ตามลำดับ เมื่อปี พ.ศ. 2496 สอบเข้าจุฬาฯ ตั้งใจจะเรียนแพทย์ แต่เรียนได้ 2 เดือน ก็เปลี่ยนความตั้งใจไปศึกษาต่อยังสหรัฐอเมริกา เมื่ออายุเพียง 15 ปี โดยมีชื่อเรียกขานแบบอเมริกันระหว่างที่พำนักอยู่กับครอบครัว Volker ว่า "Steve Sirisinha" สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี พร้อมกัน 2 ปริญญา คือ วิทยาศาสตรบัณฑิต (เกียรตินิยม) และอักษรศาสตรบัณฑิต (เกียรตินิยม) จากแจ็คสันวิลล์คอลเลจ เมื่อปี พ.ศ. 2500 ต่อจากนั้น ได้เข้าศึกษาในมหาวิทยาลัยอลาบามา และได้รับปริญญาวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาจุลชีววิทยา และปริญญาทันตแพทยศาสตรบัณฑิต (เกียรตินิยม) ในปพ.ศ. 2504 และศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยโรเชสเตอร์ จนได้รับปริญญาวิทยาศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาจุลชีววิทยา (อิมมิวโนวิทยา) ในปี พ.ศ. 2508
พ.ศ. 2496-2500 - ปริญญาตรี B.A. (Honors), Jacksonville State University, USA
พ.ศ. 2496-2500 - ปริญญาตรี B.S. (Honors), Jacksonville State University, USA
พ.ศ. 2500-2504 - ปริญญาโท M.S., University of Alabama, USA
พ.ศ. 2500-2504 - ปริญญาเอก D.M.D. (Honors), University of Alabama, USA
พ.ศ. 2504-2508 - ปริญญาเอก Ph.D., University of Rochester, USA
พ.ศ. 2513 - Post-doctoral, Washington University, USA
ประวัติทางด้านการทำงาน
ตำแหน่งทางด้านวิชาการ
พ.ศ. 2508-2509 - อาจารย์โท ภาควิชาบักเตรีวิทยา คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ (มหาวิทยาลัยมหิดล ในปัจจุบัน)
พ.ศ. 2509-2510 - อาจารย์เอก ภาควิชาบักเตรีวิทยา คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ (มหาวิทยาลัยมหิดล ในปัจจุบัน)
พ.ศ. 2510-2517 - อาจารย์เอก ภาควิชาจุลชีววิทยา คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
พ.ศ. 2517-2519 - ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ภาควิชาจุลชีววิทยา คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
พ.ศ. 2519-2522 - รองศาสตราจารย์ ภาควิชาจุลชีววิทยา คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
พ.ศ. 2522-2527 - ศาสตราจารย์ ภาควิชาจุลชีววิทยา คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
พ.ศ. 2527-2541 - ศาสตราจารย์ผู้เชี่ยวชาญ ระดับ 11 ภาควิชาจุลชีววิทยา คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
ตำแหน่งทางด้านบริหาร
พ.ศ. 2515-2519 - รองคณบดี คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
พ.ศ. 2519 - คณบดี คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
พ.ศ. 2522-2529 - รองอธิการบดีฝ่ายวิชาการ มหาวิทยาลัยมหิดล
พ.ศ. 2530-2534 - หัวหน้าภาควิชาจุลชีววิทยา คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
พ.ศ. 2531-2545 - หัวหน้าห้องปฏิบัติการอิมมิวโนวิทยา สถาบันวิจัยจุฬาภรณ์
ตำแหน่งพิเศษอื่นๆ ที่สำคัญ
พ.ศ. 2510-ปัจจุบัน - อาจารย์พิเศษของมหาวิทยาลัยและสถาบันต่างๆ เช่น มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และสถาบันโรคผิวหนัง
พ.ศ. 2519-2526 - อนุกรรมการคัดเลือกนักวิจัยโครงการแลกเปลี่ยน NIH Forgaty คณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ
พ.ศ. 2522-2526 - ประธาน/กรรมการวิชาการมหาวิทยาลัยมหิดล
พ.ศ. 2523-2526 - กรรมการสภามหาวิทยาลัยมหิดล
พ.ศ. 2530-2534 - กรรมการบริหาร คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
พ.ศ. 2531 - คณะผู้เชี่ยวชาญแห่งชาติ เรื่อง “โรคพยาธิใบไม้ตับ” กระทรวงสาธารณสุข
พ.ศ. 2531-2537 - กรรมการ/เลขานุการ คณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ สาขาวิทยาศาสตร์การแพทย์
พ.ศ. 2535-2538 - ประธานกรรมการแผนกทันตแพทย์ศาสตร์ มูลนิธิอานันทมหิดล
พ.ศ. 2536-2543 - กรรมการจัดตั้งและรองประธาน “Federation of Immunological Societies of Asia-Oceania” (FIMSA)
พ.ศ. 2544-ปัจจุบัน - กรรมการประจำ คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
พ.ศ. 2549 - กรรมการจัดตั้งราชวิทยาลัยทันตแพทย์แห่งประเทศไทย
- กรรมการรางวัลมหาวิทยาลัยมหิดล
- กรรมการบริหารการวิจัยมหาวิทยาลัยมหิดล
- คณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ
- อนุกรรมการประเมินนักวิจัยที่ได้รับการเสนอชื่อเป็นนักวิจัยดีเด่นแห่งชาติ กลุ่มสาขาวิทยาศาสตร์การแพทย์ คณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ
- อนุกรรมการประเมินผลงานคิดค้นหรือสิ่งประดิษฐ์ที่เสนอขอรับรางวัลผลงานคิดค้นหรือสิ่งประดิษฐ์ซึ่งเป็นประโยชน์แก่ประเทศชาติ กลุ่มสาขาวิทยาศาสตร์การแพทย์ คณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ
- อนุกรรมการประเมินผลงานวิจัยที่เสนอขอรับรางวัลผลงานวิจัยดีเยี่ยม สาขาวิทยาศาสตร์การแพทย์
- อนุกรรมการ วิสามัญเพื่อทำหน้าที่ประเมินผลงานทางวิชาการ สาขาวิชาจุลชีววิทยาและอิมมิวโนโลยี ของทบวงมหาวิทยาลัย
- กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิคณะกรรมการผู้บริหารองค์กรผู้บริหารคณะทันตแพทยศาสตร์แห่งประเทศไทย
- ผู้ทรงคุณวุฒิประเมินผลงานทางวิชาการให้สถาบันต่างๆ เช่น มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ มหาวิทยาลัยขอนแก่น มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ และองค์กรต่าง ๆ เช่น สกว. สวทช. กรรมการวิจัยแห่งชาติ
- ตำแหน่งในสมาคมและองค์กรระดับนานาชาติ WHO Temporary Advisor
- กรรมการ Technical Adhoc Committee for Bacterial Vaccine
พ.ศ. 2521 - WHO Short-term Consultant in Microbiology to Sri Lanka
พ.ศ. 2524 - Member of WHO Workshop “The Immunity of Mucosal Membrane”
พ.ศ. 2526-ปัจจุบัน - WHO Expert Advisory Panel on Immunology
พ.ศ. 2541-2547 - กรรมการผู้บริหาร (Councilor) ของ “International Union of Immunological Societies (IUIS)
พ.ศ. 2543-2547 - President of Federation of Immunological Societies of Asia-Oceaniae
บรรณาธิการ/คณะบรรณาธิการ/ที่ปรึกษาวารสารวิชาการ
Asian-Pacific Journal of Allergy and Immunology
Medical Progress
Journal of Science Society of Thailand
Journal of Medical Association of Thailand
Thai Journal of Oral and Maxillofacial Surgery
สมาชิก/กรรมการบริหารสมาคมวิชาชีพต่างๆ
American Society of Microbiologists
Soceity for Experimental Biology and Medicine
American Society for the Advancement of Science
Allergy and Immunology Society of Thailand
Dental Association of Thailand
Science Society of Thailand
Founding Member of “Federation of Immunological Societies of Asia-Oceania” (FIMSA) 1992 Vice President and Councilor member of FIMSA
Councilor member of “International Union of Immunological societies” (IUIS)
Sigma XI
สมาคมนักจุลชีววิทยาแห่งประเทศไทย
เกียรติคุณและรางวัล
พ.ศ. 2500 - ได้รับการคัดเลือกเป็น Who’s Who Among Students in American Universities and Colleges
พ.ศ. 2518 - ได้รับพระราชทานรางวัลมหาวิทยาลัยมหิดล สาขาการวิจัย
พ.ศ. 2504 - สมาชิก Omicron Kappa Upsilon (Honorary Dental Society, USA)
พ.ศ. 2531 - รางวัลนักวิทยาศาสตร์ดีเด่น สาขาจุลชีววิทยา ของมูลนิธิส่งเสริมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีในพระบรมราชูปถัมภ์
พ.ศ. 2541 - ได้รับการคัดเลือกเป็น Who’s who in the World
พ.ศ. 2542 - ศาสตราจารย์เกียรติคุณ มหาวิทยาลัยมหิดล
ปริญญากิตติมศักดิ์
พ.ศ. 2545 - วิทยาศาสตรดุษฎีบัณฑิต มหาวิทยาลัยขอนแก่น
พ.ศ. 2547 - ทันตแพทยศาสตรดุษฎีบัณฑิต มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
พ.ศ. 2549 - ทันตแพทยศาสตรดุษฎีบัณฑิต มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
เครื่องราชอิสริยาภรณ์
พ.ศ. 2524 - ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)
พ.ศ. 2528 - ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
พ.ศ. 2530 - มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2535 - มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2522 - ตติยจุลจอมเกล้า (ต.จ.)
พ.ศ. 2538 - เหรียญจักพรรดิ์มาลา (ร.จ.พ.)
พ.ศ. 2542 - เหรียญดุษฎีมาลา เข็มศิลปวิทยา
ผลงานวิชาการ
มีผลงานวิจัยและบทความทางวิชาการตีพิมพ์ในวารสารวิชาการระดับนานาชาติ ระดับภูมิภาค และระดับประเทศ และบทความในตำราต่างๆ รวมประมาณ 193 เรื่อง หลังเกษียนอายุราชการ มีงานตีพิมพ์ประมาณ 50 เรื่อง โดยเป็นผลงานวิจัยเกี่ยวกับการศึกษาระบบภูมิต้านทานทั้งในคนและสัตว์ทดลอง ความผิดปรกติของภูมิต้านทานในคน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเด็กขาดสารอาหาร การวิจัยเกี่ยวกับระบบภูมิคุ้มกันเฉพาะแหล่ง และโครงสร้างของอิมมิวโนโกลบูลิน การวิจัยเกี่ยวกับ วิทยาภูมิกันและชีวโมเลกุลของโรคติดเชื้อต่างๆ ที่เกิดขึ้นในประเทศไทยและประเทศแถบเอเซีย เช่นโรคพยาธิบางชนิด ได้แก่ พยาธิใบไม้ในตับ (Opisthorchis vierrini) พยาธิตัวจี๊ด (Gnathostoma spinigerum) และ พยาธิตัวกลม (Angiostrongylus cantonensis) โรคที่เกิดจากเชื้อแบคทีเรีย เช่นโรค Melioidosis ที่เกิดจากเชื้อ Burkholderia pseudomallei โรคที่เกิดจากเชื้อรา Penicillium marneffei เป็นต้น ผลงานวิจัยเหล่านี้ ก่อให้เกิดความเข้าใจระบบภูมิต้านทานในคนที่พยาธิสภาพผิดปรกติ อันเป็นประโยชน์อย่างยิ่งในการป้องกันและวินิจฉัยโรคดังกล่าว
Charles-Francois de Cisternay DuFay
Charles-Francois de Cisternay DuFay
Charles DuFay (1698-1739) was born in Paris where he received a high level of education. He rose to the rank of Captain in the French army and upon leaving then became a chemist in the Académie Française. As we shall see, much of his time was spent dabbling in the field of electricity.
It was in the spring of 1733 when DuFay first learned of Gray’s work, and it was then that he began similar investigations of his own. After several months of experimenting, he prepared a letter, which contained information on the experiments and details of discoveries that are of importance to us. The letter was a summary of the electrical researches that he had accomplished during this brief period and it was sent to England for presentation to the Royal Society.
DuFay begins by stating, “Firstly, I have found that all bodies (metallic and soft or liquid bodies excepted) may be made electrical by first heating them more or less and then rubbing them on any sort of cloth. Thus all kinds of stones, as well precious as common, all sorts of wood and, in general, everything that I have tried became electrical by heating and rubbing…”
DuFay, by testing a great many things, had extended the list of electrics that Gilbert had begun before 1600. He succeeded in electrifying a number of objects that previous experimenters had failed to and found that some substances could only be electrified if they were thoroughly dry. Metals are still excepted, but otherwise it seems that anything that can be rubbed can be electrified.
“Secondly, having read in one of Mr. Gray’s letters that water may be made electrical by holding the excited glass tube near it … I have found upon trial that the same thing happens to all bodies without exception, whether solid or liquid.”
This is an important observation, but its full significance apparently escaped him. As we shall see, it provided a clue to a fuller understanding of the most ancient of all electrical observations, namely, that a rubbed object attracts other objects.
“Thirdly, Mr. Gray says…that bodies attract more or less according to their colours.”
DuFay, after reading of Gray’s experiments with coloured objects, believed that further study of this was necessary. For if the colour of an object was connected to its power of attraction, then there would be reason to believe that a relationship between light and electricity existed. DuFay experimented with nine silk ribbons of equal size, but each of a different colour; he found that indeed they did attract at different times, but later attributed this to the nature of the colouring agents. DuFay argued that if colour alone was responsible for differences in the degree of attraction, then it should make no difference whether the colouring material was artificial or natural; so he tried leaves of plants and petals of various flowers, finding all to attract equally well, regardless of their colour.
Upon returning to his coloured silk ribbons, he observed that, after they had been warmed or wetted, they all attracted equally well. Finally, to try the effect of pure colour, he allowed sunlight to pass through a glass prism so as to form a spectrum on a piece of white gauze; upon doing so, he found all parts of the gauze to attract equally. So he concluded that colour was indeed an irrelevant factor.
“Fourthly, having communicated the electricity of the tube by means of a packthread, after Mr. Gray’s manner, I observed the experiment succeeded the better for wetting the line; and that the line may be supported on glass tubes instead of silk lines. I made this experiment at 1256 feet distance, in a garden…”
Although this experiment is similar to that of Gray’s many experiments, DuFay has been able to obtain from it two new pieces of information: i) the thread conducts better when wet than when dry; ii) glass, as well as silk, is a satisfactory insulating material for supporting a conducting line.
In DuFay’s fifth section, he tells of how he “suspended a child on silk lines and made all the experiments described by Mr. Gray”; we will not concern ourselves with this section as we can learn nothing new.
“Sixthly, on making the experiment related to Otto von Guericke… in which a ball of sulphur rendered electrical repels a down-feather, I perceived that the same effects were observed not only by the [rubbed] tube but by all electrified bodies whatsoever; and I discovered a very simple principle that accounts for a great deal of irregularities … which seem to accompany most of the experiments on electricity. This principle is that an electrified body attracts all those that are not themselves electrified, and repels them as soon as they become electrified by … [conduction from] the electrified body. Thus, gold leaf is first attracted by the tube. Upon acquiring an electricity … [by conduction from the tube], the gold leaf is of consequence immediately repelled by the tube. Nor is it reattracted while it retains its electrical quality. But if … the gold leaf chance to light on some other body, it straightaway loses its electricity and consequently is reattracted by the tube, which, after having given it a new electricity, repels it a second time. This continues as long as the tube remains electrical. Upon applying this principle to the various experiments on electricity, one will be surprised at the number of obscure and puzzling facts it clears up…”
In this except of DuFay’s letter, he has pronounced an extremely important working hypothesis that has endured to the present day: if any unelectrified object comes into contact with one that is electrified and thus becomes itself electrified by conduction, it will then be repelled; and it will not be attracted again until it has lost this acquired electrification by touching some other body. He has arrived at the completely new conception that repulsion will occur when both bodies are electrified, providing that one body has become electrified by conduction from the other.
From this conception, DuFay attempts to explain electrical repulsion. The prevailing view at the time was that any electrified body is surrounded by a “subtle, material effluvium”, which was in motion perhaps circling around the body; any object to come in the vicinity of this field of activity was urged toward the electrified body. From Gray’s discovery of conduction, it also had to be assumed that this effluvium could be separated from one body and exchanged to another. DuFay suggested possible ways in which, upon touching, two bodies can repel each other. He assumed the effluvium to be self-repulsive and that the part of it that was communicated to the other body
would repel the part still residing on the original body, and thus the bodies themselves are pushed apart.
He writes: “It is then certain that bodies which have become electrical … [by conduction] are repelled by those which have rendered them electrical. But are they repelled likewise by other electrified bodies of all kinds? And do electrified bodies differ from one another in no respect save their intensity of electrification? An examination of this matter has led me to a discovery which I should never have foreseen, and of which I believe no one hitherto has had the least idea.”
DuFay sets up an experiment in order to find some answers to his questions. A piece of gold leaf is made electric by allowing it to come into contact with a rubbed glass tube; the gold leaf is then repelled by the tube and floats in the air above it. A piece of rubbed copal (a mineral similar to amber) is then brought close to the leaf. It attracts the leaf. Confused, DuFay writes: “I had expected, quite the opposite effect, since, according to my reasoning, the copal and the gold leaf, which are both electrified, should have repelled each other.”
He performed various other tests with a range of substances and was convinced that he was dealing with an entirely new effect. He continued his letter, writing in the seventh section a summary of how he interpreted this new phenomenon.
“Seventhly, chance has thrown my way another principle, more universal and remarkable than the preceding one, and which casts new light on the subject of electricity. This principle is that there are two distinct electricities, very different from each other: one of these I call vitreous electricity; the other, resinous electricity. The first is that of [rubbed] glass, rock crystal, precious stones, hair of animals, wool, and many other bodies. The second is that of [rubbed] amber, copal, gum lac, silk, thread, paper, and a vast number of other substances.
The characteristic of these two electricities is that a body of, say, the vitreous electricity repels all such as are of the same electricity; and on the contrary, attracts all those of the resinous electricity.”
Therefore, in the final paragraphs of DuFay’s letter, he has reported his greatest discovery: there are two different kinds, or states, of electrification; and two bodies which have the same kind repel each other, whereas two bodies with the opposite kinds attract.
We may now summarise the important discoveries that DuFay has made:
i) All bodies, with the exception of the metals and soft substances, can be electrified by rubbing, and so have the property formerly supposed to be peculiar to a limited class of substances – the electrics.
ii) Metals and wet objects are good conductors of electricity, and therefore make poor insulators; on the other hand, such substances as amber, silk and glass are poor conductors and therefore make good insulators.
iii) Substances that are conductors are the ones that can be most strongly electrified by influence.
iv) Any electrified body and any unelectrified body attract each other; but, if some of the electricity of the one is communicated by conduction to the other, then they repel.
v) There are two different kinds of electrification, called by DuFay vitreous and resinous; bodies having the same kind repel, whereas two bodies having the opposite kinds attract.
DuFay had therefore introduced the idea of the two-fluid theory of electricity, and by the mid-18th century, many examples of electrical phenomena were being explained using this theory. The two-fluid theory worked on the following assumptions: a) there are two, distinct electrical fluids; b) any unelectrified object possesses equal amounts of each fluid, which neutralise each other; c) rubbing electrifies an object by removing one or the other kind of fluid from the object; d) the larger the quantity of a particular fluid removed, the greater the strength of the electrification.
DuFay’s greatest achievement was the discovery that there were two types of electricity and this was to pave the way for further investigation. He spent the remainder of his life working on the optical properties of crystals and after a brief illness, he passed away in July of 1739
สมัครสมาชิก:
บทความ (Atom)